Bidavo schrijft geschiedenis

WIE KENT ONS VERHAAL?

Heel wat Bissegemnaars hebben het Bidavo-verhaal helpen meeschrijven, maar nergens bestaat een volledig verhaal met juiste data en namen. Wie helpt ons om de geschiedenis van Bidavo te vervolledigen? We doen dan ook warme een oproep aan iedereen die ooit iets te maken heeft gehad met het damesvolleybal in Bissegem om ons te helpen een zo correct mogelijk beeld te schetsen. Francis Tanghe heeft een eerste poging gedaan om de geschiedenis te schetsen. Wie hieraan foto's, namen, data, correcties, extra verhaalgegevens kan toevoegen, mag altijd contact met ons opnemen (bidavo@skynet.be / Francis Tanghe via 0485 68 08 02). Hopelijk kunnen we ooit op deze pagina een mooi en volledig verhaal brengen over het Bissegems damesvolleybal. Alvast bedankt.
 

Het verhaal
Begin jaren 60 (1962) werd in Bissegem de herenvolleybalploeg "TIJL" boven de doopvont gehouden. Zij speelden op de speelplaats van de jongensschool. De dames lieten zich door de heren inspireren en korte tijd later waren ook zij bezig maar dan op de koer van de meisjesschool. Vele meisjes liepen school in OLV van Vlaanderen en de eerste of een van de eerste trainsters was dan ook Adinda Carton. De ploeg werd BIDAVO gedoopt, BIssegemse DAmes VOlleybal.
Na enkele jaren buiten gespeeld te hebben verhuisden de twee ploegen naar een vlasschuur van dhr Ameye in de Oliemolenstraat. Zo werd ook in Bissegem de stap gezet naar volleybal als "zaalsport". Eén of enkele jaren later werd dan verkast naar "zaal David" op het einde van de Driekerkenstraat. Daar aan de mazoutstoof en de toog van Laurette werd het Bissegems volleybal groot.

Het verging de dames goed want na enkele jaren speelden ze in de hoogste afdeling, ja, je leest het goed, 1ste nationale. Om alle jeugdige speelsters een kans te geven werd besloten om een tweede ploeg te beginnen in de provinciale reeksen. In die tijd kon één bestuur geen twee ploegen besturen. Er kwam dus een tweede bestuur én een tweede naam. BIVOC (BIssegemse VOlleybalClub) was geboren. In de loop der jaren groeiden de twee Bissegemse damesploegen stilletjes uit elkaar en ze gingen elk hun eigen weg. Bivoc bleef het goed doen in de provinciale reeksen en Bidavo bleef heel het land doorreizen in 1ste nationale.

Bidavo raakte opnieuw overbevolkt en er kwam zowaar nog een kindje bij. Er werd weer gestart met een jeugdige ploeg in de laagste provinciale reeks: RHEA.
Kortrijkse sponsors zochten een evenwaardige damesploeg naast hun gerenommeerde herenploeg IBIS. Ze namen contact op met onze hoogst spelende ploeg. Grote zus BIDAVO werd uitgenodigd om in de veel riantere sportzaal van de Lange Munte te gaan spelen. Het bestuur ging daar op in en zo scheidden jammer genoeg de wegen tussen Bidavo en Bissegem. Het grote Bidavo werd IBIS BIOSPORT en speelde zoals gezegd onder de vleugels van het grote IBIS in de Lange Munte.
Bissegem bleef achter met twee concurrerende damesploegen in de provinciale reeksen. Ze vochten, met wisselend succes, verschillende onderlinge duels uit.
Onze oude schuur en volleytempel "Zaal David" werd omgeruild voor het nieuwe sportcentrum "Ter Biezen", één van de laatste realisaties van het Bissegems gemeentebestuur. Dan werden wij ook Kortrijk... Groot Kortrijk.

Grote zus Ibis Biosport ging enkele jaren later, net zoals hun grote voorbeeld IBIS ter ziele wegens gebrek aan interesse van de sponsors. Bidavo-verhaal ten einde zou je dan denken... Niets was minder waar. De besturen van Rhea en Bivoc vonden het stilaan welletjes, Bissegem was niet groot genoeg om op zijn Belgisch twee beconcurrerende ploegen te houden. Ze sloegen de handen in elkaar en kozen resoluut voor de hergeboorte van BIDAVO.
Er kwamen twee ploegen, Bidavo 1 in 2de provinciale en Bidavo 2 met de jeugd in 3de provinciale. De jeugd haalde al vlug de ouderen in en we gingen verder met één ploeg. Na enkele jaren werd opnieuw de stap naar 1ste provinciale gezet. "Opnieuw" omdat Bivoc daar ook al had gespeeld. Er werd beslist om nog eens met de jeugdspeelsters een ploeg in 3de provinciale te starten. Na een jaartje werd door het provinciaal verbond gestart met een 4de provinciale reeks en onze jongsters tuimelden uit 3de provinciale naar deze reeks. Geen nood echter, want het jaar daarop behaalden ze met glans hun eerste kampioenstitel.
Bij de oudere zussen uit 1ste provinciale was het aan het rommelen, transfers en afhakers zorgden ervoor dat het bestuur besliste om de eerste ploeg op te doeken en verder te gaan met de ploeg in 3de aangesterkt met enkele overblijvers.
De jonge ploeg schaadde het vertrouwen dat het bestuur hen gaf niet en stoomden in drie jaar tijd opnieuw door tot in 1ste provinciale. Een stunt die nog niet door veel ploegen werd voorgedaan. In één ruk van 4de tot 1ste provinciale. Alweer werd het bestuur geconfronteerd met een grote groep speelsters en besloot nog maar eens om met een tweede ploeg te starten in vierde provinciale.

... wordt vervolgd.

F. Tanghe